امام صادق ( ع ) به سفيان ثورى فرمود : تو عبدى ، خودت و آنچه دارى متعلق به مولاست : « العبد و ما في يده كان لمولاه » « 1 » ، انسان هر چه دارد ، از مال ، عقل ، اراده ، امنيت و سلامتى همه و همه متعلق به ذات بىنياز خداوند است . انسان اگر بتواند اين حقيقت را هضم كند كه خودش و آنچه به او وابسته است ، از نعمتهاى ظاهرى و باطنى تماماً مال خداست ، ديگر خرج كردن در راه خدا برايش مشكل نيست . براى مثال ، اگر كسى پولى به شما بدهد كه آن را صرف فقرا كنى ، خرج كردن آن پول براى شما آسان است ، براى اين كه پول مال خودت نيست و متعلق به ديگرى است . وقتى كه هم معتقد باشيم كه هر چه داريم از آن خداوند است ( كه در قرآن شريف در چند جا اشاره شده است ) ديگر در مصارفى كه او دستور داده است ، درنگ نمىكنيم . مىگويد : يك پنجم مالت را بده ؛ مىفرمايد : از آنچه به تو داده‌ايم ، انفاق كن ؛ سلامتى داده و گفته است از اين سلامتى براى معنويتت استفاده كن ؛ فكر داده و فرموده : از اين فكر به نفع مردم استفاده كن ؛ علم د اده و فرموده است كه از علمت به ديگران هم بده و با صبر و حوصله ديگران را عالم و تربيت كن . خوب اگر راستى ما عبد باشيم و بدانيم كه هيچ از خود نداريم ،

--> ( 1 ) . وسائل - ج 13 - ص 466 .